Na die avond kwam ik vaker in de Cruise, vond steeds meer m’n plek in het groepje, leuke dingen gedaan zoals die uitjes naar Utrecht en Monster. Ik kon niet altijd mee, want op die taxi moest je natuurlijk ook nog wel eens de zaterdagavond of de zondagmorgen vroeg werken. Ik heb wat zaterdagnachten niet geslapen als er een goeie band in Cruise was! Ach je was jong en het ging allemaal wel!

Het leven bestond eigenlijk uit feesten en werken, een hoop lol en in de weekenden altijd Cruise of met z’n allen ergens naartoe, de verjaardagen waren altijd feesten, zeker die bij Gonzo en José thuis, ik en met mij nog een paar mensen vergeten nooit het moment waarop Dion, toen een paar maanden oud, spontaan begon te krijsen toen Pa Gonzo tegen ‘m zei “ja kijk maar goed, zo’n neus krijg jij later ook!”, waarop Dion ietwat beteuterd keek!

In 1986 kocht ik een taxinummer in Amsterdam, 2 maanden later wou m’n toenmalige maat (Dick vd Berg, jawel, broer van Bull) ermee ophouden, ik moest meteen aan Gonzo denken, echter, geen van ons tweeën had de vereiste papieren, probleem, nee hoor, we hebben het gewoon gedaan en zijn meteen de nodige papieren gaan halen, middenstand en vakbekwaamheid! Gonzo had z’n middenstand al dus was iets sneller klaar, gelukkig wel want de gemeente begon moeilijk te doen, destijds werden die vergunningen nog door de gemeente afgehandeld. In ieder geval, die 2 rockertjes flikte 't toch maar mooi! Als ik erop terug kijk vraag ik me nog wel eens af hoe we het toen flikten, Gonzo en José waren met Dion bezig, ik was nog geen 22 toen ik het nummer kocht, een aap met een hoop schuld, maar wel eigen baas! In de weekenden wisselden we dienst bij de Cruise! Marc moest er vaak om lachen, als ie niet in het buitenland zat met z’n vrachtwagen.

In 1988 gingen we voor het eerst sinds lange tijd weer naar Engeland, voor mij was het sowieso de 1ste keer, ik moest met Marc z’n Chevrolet rijden, een paar karbonkels reden met mij mee, Debbie en ….. ook. Lachen was het toen we in Engeland de deuren van die zwarte Chevrolet wit schilderden en er het US politie logo op schilderden, jawel de bluesmobiel was geboren. Nog leuker werd het op de boulevard van Great Yarmouth, lekker strepen trekken en gek doen, Marc met z’n Pontiac (ben het bouwjaar kwijt) en ik met die Bluesmobiel, lachen was het toen ik aangehouden werd door een politie agent van 3 turven hoog die mij compleet en totaal de les las, het was dat het mijn auto niet was anders had ie m in beslag genomen, het enige wat ik zeggen kon was Yes Sir, No Sir! Hilariteit dus! Deze hilariteit hield gauw op toen we weer in Hemsby waren en een paar Engelsen ons zeiden dat we ongelofelijk veel mazzel hadden gehad, normaal was de auto in beslag genomen ik zou een paar dagen vast hebben gezeten! Je had ons moeten zien de volgende dag, keurig aan de regels hielden we ons, moest ook wel, want we waren de stadsgrens nog niet over of oom agent (3 turven hoog) reed al achter ons!

Die zondag avond kwam ik en de bar een Scandinavische dame tegen, we noemen haar nu Helga, die in haar woorden, romantische gevoelens had, ik ben dus voor de rest van de avond niet meer in de bar verschenen. De volgende morgen werd ik wakker van een getoeter in de verte, keek op m’n horloge, schrik van de ochtend, 8 uur, we zouden om 8 uur vertrekken want we moesten de boot halen, snel in m’n kleren gesprongen, nog een keer gekeken (had ik t maar niet gedaan), verliet ik met m’n broek nog op m’n knieën het huisje! Ik geloof dat Nicola al achter t stuur zat, snel pakte ik m’n spullen en sprong in de auto. Nu weet ik niet precies meer wie ermee reed, maar ze waren niet echt blij, ik geloof dat een weekend drank en een nachtelijke uitleving een niet al te frisse geur hadden achter gelaten. Vreemd, ik rook niks! Afgaand op Aart moet het drama zijn geweest!

Na enige minuten, we waren het terrein nog niet af, klapte de dynamo snaar van de auto, damned, die boot, Marc en ik hebben er snel naar gekeken, gelukkig, alleen de dynamo, de koeling deed het dus gewoon, we besloten dat de boot wel gehaald moest worden en als ie op de boot stond keken we in Holland wel verder. Al scheurend door Engeland door al het oponthoud vloog er opeens een melkpak uit de auto van Marc welke op de Bluesmobiel landde, ik kon echter geen melk ontdekken maar wel een ietwat gelige vloeistof, er had iemand (Rob Tiddes) een urine probleempje gehad bij Marc in de auto, en die verdomde het om te stoppen, ik geloof dat Debbie maar met moeite haar braakneigingen kon onderdrukken. We hebben het gered tot de boot en kon me een beetje opfrissen, we zouden wel zien hoe die auto de boot afkwam! Aart kocht een fles drank welke hij in de uren die volgde soldaat maakte!

Na een paar uur dobberen, een ontbijt, liters koffie en een tandenborstel kwam ik weer langzaam tot leven, Nicola noemde me meteen Knut Anderson, zo was dus m’n naam voor de volgende Hemsby geboren! Deed me weinig, ik had een topweekend! Eenmaal aangekomen in Hoek van Holland startte de Bluesmobiel ook nog, snel reed ik 'm de boot af naar het tankstation iets verderop, ze moeten hier hele rare dingen meemaken, want afgelopen keer vroeg Gonzo hier nog naar de pil! Jose was ‘m dacht ze nl. vergeten, Gonzo zag zich al een weekend lang geen seks hebben! Echter een V-snaar hadden ze niet voor de Chevy! Marc en ik keken elkaar aan, haalden onze schouders op en zeiden tegen mekaar, hij zal 't toch wel redden naar Amsterdam? Hit it! Echter onze toen nog ietwat jonge Karbonkel Aart had een stevige aanvaring gehad met z’n fles, zo lam als een aap wou die in de auto stappen, ik zei dat ie meekon maar alleen met z’n hoofd buitenboord! Ik wou wraak op z’n grote mond van die morgen over mijn lichaamgeur, en had zeker geen zin om Marc’s auto onderkots terug te zetten. Wat heeft die jongen t koud gehad, droeg z’n lot als een kerel, dacht ik, maar ik denk dat gewoon tegen een delirium aan zat, enfin, bij Rick’s brugrestaurant begon de Bluesmobiel toch wel ietwat vreemd te lopen, verlichting had ie niet meer, en de ruiten wissers kwamen ook nog maar moeilijk van hun plaats! Hoestend en proestend heeft ie uiteindelijk de Bijlmer gered! Eenmaal daar aangekomen gaf ie die geest en ik geloof dat de accu daar ook spontaan ontplofte, so what, we waren thuis! Deze auto is trouwens nu in bezit van Grijze Willem, hij koestert m zoals het hoort, ik ben m d’r dankbaar voor! Zou d’r graag nog eens in willen rijden! Memorie lane!

Dit soort weekenden waren eigenlijk altijd een aaneenschakeling van dolle en vaak ook dwaze dingen, Marc die op een godverlaten parkeer terrein zo groot als 4 voetbal velden, waar 1 BMW staat, het weet te presteren om die ene BMW te raken tijdens een spelletje gek doen, ja het was echt de enige auto die er stond! Midden in de nacht proberen een deur te jatten omdat een van de Collosso’s een gat in een deur had geslagen, gesnapt worden door de security! Na een zaterdag avond, kruipend door het dak van ons huisje er vervolgens doorheen gaan, Marc woest, WANT DIE MOEST VROEG OP DE PAARDEN DOEN! Hoezo paarden? We zaten in Engeland! Marc die een oud tankstationnetje ziet aan de over kant van de weg, volop in de remmen gaat waarop de achterop rijdende auto’s, een stuk of 7 maar achterop elkaar klappen! Hij zag een leuk bolletje op die oude pomp zitten! Marc moest rennen voor z’n leven! 1 van de Collosso’s kreeg moordneigingen. De laatste keer dat ik met Marc naar Engeland reed, reden Ramon en Roest uit Purmerend ook mee, toen we weg reden bij Gonzo en José! Waar anders, zei de met een brede grijns, oja, de remmen zijn niet helemaal in orde! Ik wist dat ie dat meende, Ramon en Roest moesten een beetje lachen, tot de 1ste kruising, toen lachte ze niet meer, toen begrepen ze dat Marc het meende! Zijn Auto had inderdaad geen achterremmen! Als ie remde schudde de hele auto heen een weer en wou de achteras een andere kant op! Marc grijnsde breed! WHO NEEDS BREAKS!!!

Z’n laatste auto, Christine, noemde die trouwens “De Machine”, en als je in zo’n auto reed, moesten koud of niet de ramen open, anders was t niet COOL! Wat had ik 't godvergeten koud in Engeland!

Als ik er eens goed over nadenk, en geloof me, dat doe ik sinds 26 Maart 2002, moet ik eerlijk toegeven dat het niet altijd Marc was die de aanleiding tot iets geks, leuks of stoms gaf, maar heel erg vaak toch ook weer wel! Ik zal ‘m niet teveel credit geven, want dan doe ik anderen tekort, maar terugkijkend op 18 jaar Bopcats, moet ik toegeven dat ik een hele bijzondere groep vrienden om me heen heb! Ik hoop er dan ook nog heel wat jaren van te mogen genieten!

Bopcats, Bedankt!!!

Taxi Marcel Waldram.